Το γιοφύρι της Άρτας είναι ο μοχλός της Ιστορίας

*Αναδημοσίεση από το vardoulix.blogspot.com

Στο γιοφύρι της Άρτας οι μάστοροι ήταν σαρανταπέντε και οι μαθητάδες εξήντα*. Το αφεντικούλι ο πρωτομάστορας ήταν ένας. Το εργατικό ατύχημα το έπαθε η γυναίκα του αφεντικού όμως που γλίστρησε και έπεσε στα θεμέλια κοιτώντας έναν ηλιοκαμμένο εργάτη σαν ξερολούκουμο. Ο εργάτης την γλύτωσε. Τώρα ήρθε η ώρα να το πληρώσουμε. Με τα καινούργια μέτρα που έρχονται μέσα στα θεμέλια αναγκαστικά θα πετιούνται εργαζόμενοι. Οι τυχεροί θα βγαίνουν από show - κλήρωση που θα μεταδίδει το MEGA με παρουσιαστές την Καλομοίρα και τον κακομοίρη τον Καψή. Infotainement κι έτσι.

Σύμφωνα με δημοσιοκαφρικές πηγές η γυναίκα του πρωτομάστορα ήταν Γερμανίδα και γιαγιά της Μέρκελ και θα ζητηθεί αποζημίωση ως απάντηση στις πολεμικές αποζημιώσεις που έχουν ζητήσει διάφοροι κακεντρεχείς.

*Πληροφορίες λένε ότι οι εργάτες στο γιοφύρι της Άρτας ήταν στο ΠΑΜΕ και έκαναν πορεία διαμαρτυρίας αμέσως μετά περικυκλώνοντας το σπίτι του πρωτομάστορα και κοιτώντας το έντονα για 3μιση ώρες για την άδικη μελλοντική στοχοποίηση τους. Το ΚΚΕ τα έλεγε από τότε.

Τελικά μπορούμε ;

*Αναδημοσίευση από το vardoulix.blogspot.com

Τις μέρες που διανύουμε, ειδικά το τελευταίο δεκαήμερο με τις παντός είδους ηθελημένες μαλακίες των κυβερνώντων δικτατόρων, έχουμε υποστεί ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ σπάσιμο @@ών και ψυχολογιών. Απειλές. Κίνδυνοι. Λεφτά που υπάρχουν και που δεν υπάρχουν. Η φτώχια που υπάρχει. Η φτώχια που θα έρθει. Το παρόν που ξύνεται. Το μέλλον που χάνεται. Συζητήσεις επί συζητήσεων για το πότε και πώς θα τον πιούμε. Γιατί ένα είναι σίγουρο. ΘΑ ΤΟΝ ΠΙΟΥΜΕ.

Εμείς όμως ρε μάγκες τί θέλουμε; Θέλουμε να αποφασίσουμε πως θα πεθάνουμε; Με πιστόλι, με σχοινί, με μαχαίρι ή από ποιά αρρώστια; Θέλουμε να φύγουν όλοι και να μας αφήσουν μόνους μας; Και όταν γίνει αυτό τί θα κάνουμε; Έχουμε κάτι να πούμε; Έχουμε πράγματα να κάνουμε; Μπορούμε να σηκωθούμε και να υψώσουμε τη φωνή μας και να κάνουμε κατανοητό ότι δε δεχόμαστε μαλακίες; ΜΠΟΡΟΥΜΕ;

Πολλοί έχουν προτείνει διάφορες λύσεις για να σκοτώσουμε αυτό το άδικο σύστημα. Δε θα τις αναλύσω γιατί τις σέβομαι. Κι αν τις αναλύσω όπως είμαι τώρα μπορεί να τις μειώσω. Το θέμα όμως είναι ότι αν σκοτώσουμε αυτό το σύστημα μπορεί να σκοτώσουμε και τους εαυτούς μας και τις ζωές μας που έχουν βασιστεί πάνω του. Είναι φόβος αυτός; ΝΑΙ. Μας τον έχουν καλλιεργήσει; ΝΑΙ. Είναι όμως υπαρκτός και ρεαλιστικός; Δυστυχώς κι εδώ η απάντηση είναι ΝΑΙ...

Άρα λοιπόν το θέμα δεν είναι αν μπορούμε. Οι ισορροπίες όπως έχουμε καταλάβει όλοι είναι τόσο λεπτές που μπορεί να ανατραπούν τα πάντα από στιγμή σε στιγμή. Δημιουργείται ντόμινο με το οτιδήποτε. Το θέμα είναι ότι δε θέλουμε γιατι φοβόμαστε αυτό που θα ακολουθήσει. Άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο αλλά σε όλους μας υπάρχει αυτός ο φόβος. Ο φόβος του πρωτόγονου ανθρώπου όταν είδε την αστραπή και τον κεραυνό. Όταν πρωτοείδε τη φωτιά. Όταν τον κυνήγησε για πρώτη φορά ένα άγριο ζώο. Όταν πρωτοένιωσε το κρύο να τον παγώνει.

Η ικανότητα του ανθρώπου να επιβιώνει υπάρχει, έστω κι αν έχει αποδυναμωθεί μέσα στους αιώνες. Αυτό που δεν υπάρχει επαρκώς για να την ενδυναμώσει είναι η αλληλεγγύη. Μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα για να προετοιμάσουμε το αύριο από σήμερα, θέλουν όμως τόλμη, θάρρος, μάτι, κολύμπι ανάποδο στο ρεύμα, αλληλοστήριξη. Αυτό που βλέπω όμως πολλές φορές είναι ένα απέραντο ΕΓΩ. Και με ανησυχεί ότι δεν το βλέπω μόνο απ'έξω. Το βλέπω και μέσα μου. Και μόνο αν καταφέρω να το νικήσω θα πιστέψω πραγματικά στην αλληλεγγύη...

Στον αγώνα για να επιβιώσουμε μαζί με τους συνανθρώπους μας και να πάρουμε πίσω τις ζωές μας χρειάζεται να σκοτώσουμε τις παλιές μας ζωές. Το αύριο δεν έχει έρθει ακόμα. Έχουμε πολύ δρόμο. Είναι σημαντικό να τον βαδίσουμε και μόνοι μας και μαζί με σημαία τον άνθρωπο. Όχι με σημαία κάποιον μαλάκα.

* Όπως είχε πει και ο πιτσιρίκος σε κάποιο post του "Αγάπη ρε μουνιά! "

** Το κείμενο έχει γραφτεί υπό 4ήμερη αφωνία μου. Δε μιλάω καθόλου. Αν πω και καμιά μαλακία συγχωρέστε με :)

*** Η απουσία προτάσεων και λύσεων είναι γιατί δεν τις έχω.

Με τι μοιάζει, με τι μοιάζει;

Με τι μοιάζει, με τι μοιάζει; Ώρα τώρα προσπαθώ να καταλάβω τι θυμίζει και δε μπορώ με τίποτα... Κοιτάζω φωτογραφίες, παρακολουθώ βίντεο, αποσπάσματα εκπομπών, γνώμες και ομιλίες . Αναδρομή στο παρελθόν σε συζητήσεις, καταστάσεις, σε προσωπικές εμπειρίες. Με τι μοιάζει, με τι μοιάζει; Α! ΝΑΙ! Το βρήκα...

Σαπισμένο φρούτο! Μα πως δε το σκέφτηκα πιο πριν; Σαπισμένο φρούτο που το έχεις αφήσει καιρό μέσα στο ψυγείο σου.
Μια μέρα το αγόρασες μαζί με άλλα από τη Λαϊκή Αγορά. Πέρασες από μπροστά τους και ήταν τόσο μεγάλα, φαινόντουσαν τόσο ζουμερά και με τόσο έντονα χρώματα που δε θα μπορούσες να τα προσπεράσεις. Μα και αυτός ο πωλητής;
"Τα καλύτερα! Τα πιο νόστιμα! Φυσικά στην καλύτερη τιμή!"
Έτσι λοιπόν τα αγόρασες και γρήγορα - γρήγορα τα έβαλες μέσα στο ψυγείο να μη χαλάσουν. Έφαγες ένα, δύο, πέντε, δέκα και αυτό έμεινε εκεί μόνο του περιμένοντας να φαγωθεί. "Θα χαλάσω" φώναζε κάθε φορά που άνοιγες την πόρτα. Κάθε φορά που γύριζες από τη δουλειά, τον καφέ, τις διακοπές! Τώρα φωνάζει "μη με φας γιατί αλλοιώθηκα, σάπισα και φύγανε όλες οι θρεπτικές ουσίες που μπορώ να σου προσφέρω". Αν το φας θα χαλάσεις και εσύ! Σαπισμένο φρούτο. Με αυτό μοιάζει η κοινωνία ή ένα μεγάλο μέρος της τουλάχιστον.
Μπορεί την κοινωνίας να στη δώσανε έτοιμη χωρίς να τη διαλέξεις μόνος από τον πάγκο, αλλά η κατάληξή της είναι η ίδια. Σαπισμένη μέσα σε ένα "ψυγείο" υποσχέσεων νομίζοντας ότι θα διατηρηθεί. Προτού δώσει ότι θρεπτικό έχει για την υγεία σου, τη σκέψη σου, τη ζωή σου. Η μισή πλευρά της μουχλιασμένη έτοιμη να κατασπαράξει και το άλλο μισό. Ένα εχθρικό μέρος που γεννάει συμπεριφορές και καταστάσεις εξόντωσης της υγιής πλευράς. Μόνο εχθροί γεννιούνται και εχθρικά ερωτήματα!
Αριστερά ή δεξιά;
Κόκκινο ή Πράσινο;
Κίτρινο ή Μαύρο;
Οι Πάνω ή οι Κάτω;
Κουκούλα ή Κράνος...
Μια κοινωνία διχασμένη και παραμελημένη, μια κοινωνία που η νοημοσύνη της φτάνει στο σύμπαν και η πράξης της σε σβήνει από αυτό! Μια κοινωνία που η τεχνολογία της φέρνει τους ανθρώπους κοντά με το πάτημα ενός κουμπιού και στέλνει την συνύπαρξη τους χιλιόμετρα μακριά.

Αμελήσαμε, ξεχάσαμε, βολευτήκαμε και σάπισε!
Η λύση είναι να πεταχτεί γρήγορα στα σκουπίδια και να πάμε να αγοράσουμε νέο "φρούτο".
Το πρόβλημα όμως είναι ότι έχουμε δαγκώσει από το προηγούμενο...

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΩΚΑΣ

Στο πέρασμα των αιώνων,κατά καιρούς,εμφανίζονταν κάθε λογής ''Προφήτες''...απο τα τσιράκια του θεού, Ησαϊα και Ιερεμία μέχρι τον φαρμακοτρίφτη,μεταφραστή,αστρολόγο και κουτσομπόλη Νοστράδαμο,μετέφεραν τα e-mail του Big Man,προετοίμαζαν τους λαούς για επερχώμενες καταστροφές και κάναν προβλέψεις για τα τοπικά derby...
Bollocks όπως είθισται να λένε και οι Αγγλοσάξωνες! Τα κρασιά τους ήταν άνοστα,τα ναρκωτικά τους απλά placebo φάρμακα και τον μόνο Superstar που είχαν γνωρίσει ήταν κάποιος hipster Jesus Christ...λογικό να μην ξέρουν τι λένε!
Τον Νοέμβριο του 1988, κάνει την εμφάνιση του στα Ελληνικά charts ένα album με το όνομα ''ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΕΜΠΡΙΜΕ''.Στον δίσκο αυτό έμελε ο τραγουδοποιός Γιάννης Μηλιώκας να ηχογραφήσει το ''Προφητικό'' τραγούδι ''Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και Μαλάκες''!Ποιός να το φανταζότανε ότι οι στίχοι του άσματος αυτού θα περιγράφανε την κοινονικοπολιτική κατάσταση της χώρας μας μετά απο 23 χρόνια!Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο κός Μηλιώκας δήλωσε : ''Nostradamus eat my dust''....
Αφιερωμένο λοιπόν σε κάθε Κωστάκη,Γιωργάκη,Άκη,Θεόδωρο και λοιπούς βρυκόλακες που μας μεταγγίζουν το αίμα τόσα χρόνια....

Λένε πως είμαι γκαντέμης
Παλιοκουμούνι, ανάρχας
Χωρίς αιτία φρικάρω
Και άλλα πολλά εμπριμέ

Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ

Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς

Μου ‘ρχεται ρεύμα τριάντα
Του τηλεφώνου σαράντα
Νερό και νοίκι εξήντα
Και τα κοινόχρηστα δεκαεφτά

Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά

Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς

Κάνω εξετάσεις για κήλη
Όσοι γιατροί, τόσες γνώμες
Γρίπη, συκώτι, στομάχι
Πάω στο ΙΚΑ με βρίσκουν καλά

Άστα να πάνε στο διάλο
Κάθε καρέκλα και χάχας
Όλα πηγαίνουν στο φούντο
Κι αυτοί εκεί τη λιλής το χαβά

ως γιαφκανετ ορίζεται...

«Ως μουσική ορίζεται η τέχνη που βασίζεται στην οργάνωση ήχων με σκοπό τη σύνθεση, εκτέλεση και ακρόαση/λήψη ενός μουσικού έργου, καθώς και η επιστήμη που επικεντρώνεται σε θέματα συνδεόμενα με την παραγωγή, οργάνωση και λήψη ήχων. Με τον όρο εννοείται επίσης και το σύνολο ήχων από το οποίο απαρτίζεται ένα μουσικο κομμάτι.

Γνωστή και ως Απολλώνια Τέχνη, η μουσική παίρνει το όνομά της από τις εννέα Μούσες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Καθ' αυτή την έννοια, η μουσική διέφερε σημασιολογικά της σημερινής χρήσης του όρου, και περιελάμβανε το σύνολο των τεχνών που βρίσκονταν υπό την προστασία των Μουσών. Στην Αρχαία Ελλάδα, ο όρος εννοούσε την Ποίηση, το Μέλος και τον Χορό ως μια αδιάσπαστη ενότητα τεχνών η οποία καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στο Θέατρο, ενώ τη θεωρία της Μουσικής εξέφραζε ο κλάδος της Αρμονικής. Ο διαχωρισμός αυτός υιοθετήθηκε και αναπτύχθηκε από τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό. Έτσι σήμερα μπορούμε να πούμε ότι η μουσική ως τέχνη, έρχεται να καλύψει την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει με τους ήχους, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ψυχικές του καταστάσεις»

(πηγή: Wikipedia)

Ως γιαφκανετ ορίζεται ο ραδιοφωνικός ιντερνετικός σταθμός που βασίζεται στην οργάνωση ήχων και ιδεών με σκοπό την εκτέλεση ακρόαση λήψη μίας μουσικής εκπομπής καθώς και η επιστήμη που επικεντρώνεται σε θέματα συνδεόμενα με την μουσική την ανταλλαγή και την λήψη μουσικών-ιδεών. Με τον όρο αυτό εννοείται επίσης και το σύνολο των ατόμων από το οποίο απαρτίζεται αυτό το σύνολο.

Γνωστός και ως ραδιόφωνο μυστήριο , ο γιαφκανετ παίρνει το όνομα του από τον Φουκαρά και τον Αλόμπαρ της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Καθ’ αυτή την έννοια ο γιαφκανετ διαφέρει σημασιολογικά της σημερινής χρήσης του όρου εμπορικό ραδιόφωνο και περιλαμβάνει επικοινωνία, όρεξη, αυτοοργάνωση, ιδέες, αγάπη, παρέα και μουσική ως μία αδιάσπαστη ενότητα η οποία καλλιεργείται εδώ και 2 χρόνια σε διαφορετικές πόλεις και χώρες. Ο διαχωρισμός αυτός υιοθετήθηκε και αναπτύχθηκε από τους Γιαφκαδίτες – Γιαφκαδίτισσες και συνεχίζει…. Έτσι σήμερα μπορούμε να πούμε ότι ο Γιαφκανετ ως μυστήριο ραδιόφωνο, έρχεται να καλύψει την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει με τους ήχους, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ψυχικές του καταστάσεις….

…πάντα μυστήρια πάντα μουσικά 

(πηγαία μπούρδα: Λουκουμάς)

Περί ΜΚΟ

Tο παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το τελευταίο post στο www.africatrippin.com

Λίγα πράγματα περι Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (MKO) μιας και συμφωνώ οτι το θέμα αγγίζει ευαίσθητες χορδές. Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου στην Ελλάδα αντιμετωπίζει τις ΜΚΟ ως παρασιτικούς οργανισμούς που επιβιώνουν από κρατικές χρηματοδοτήσεις. Η παραπάνω πρόταση είναι εν μέρει αληθής στο εσωτερικό και μάλλον αναληθής- ως γενική τοποθέτηση - στο εξωτερικό κατι που θα προσπαθήσω να εξηγήσω παρακάτω. Επίσης μεγάλο κομμάτι του κόσμου στην Ελλάδα θεωρεί οτι οι ΜΚΟ εξυπηρετούν συμφέροντα κάθε μορφής. Εν μέρει κι αυτό σωστό. Προσωπικά θα συμφωνήσω οτι στη χώρα μας οι περισσότερες ΜΚΟ-με εξαίρεση μερικές μετρημένες κυριολεκτικά στα δάκτυλα του ενός χεριού- παρουσιάζουν όλα τα χαρακτηριστικά ενός έθνους που ασθενεί. Ανοργάνωτες, εσωστρεφείς, επιχειρησιακά και οικονομικά εξαρτημένες, χωρίς όραμα και κατα περίπτωση διεφθαρμένες. Οι περισσότερες ελληνικές ΜΚΟ υποφέρουν από κακοδιοίκηση, οπορτουνισμό και συχνά καθοδηγούνται απο επαγγελματίες ανειδίκευτους και τσαρλατάνους. Άλλες πάλι εξυπηρετούν τις βουλές αργόσχολων συζύγων που προσπαθούν να ξεπλύνουν τις οικογενειακές αμαρτίες. Στο κομμάτι των ανθρωπιστικών ΜΚΟ, πλην μιας οργάνωσης, οι υπόλοιπες κινούνται στο πλαίσιο αυτού που γλαφυρά αναφέρθηκε σε σχόλιο την προηγούμενη εβδομάδα περί ασπιρίνων.Δηλαδή ανθρωπισμός εποχής Μπιάφρας.

Πώς όμως λειτουργούν τα πράγματα στο εξωτερικό; Πριν συνεχίσω την ανάλυσή μου θα συνιστούσα να αποβάλλετε ενδόμυχες σκέψεις καχυποψίας και μηδενισμού με τις οποίες είναι ποτισμένο το DNA μας. Ανεξάρτητα πολιτικής τοποθέτησης, από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος μέχρι το άλλο, όταν η κουβέντα φτάνει σε θέματα διεθνούς ανάπτυξης, ανθρωπιστικής βοήθειας ή/και ΜΚΟ οι περισσότεροι στην Ελλάδα ρέπουν σε μια επιθετική ρητορική που σε δυο λέξεις συνοψίζεται στο εξής “οι μεγάλες δυνάμεις που απομυζούν τους φτωχούς”. Σε ένα βαθμό έχουν δίκιο αλλά μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Δεν τους κατηγορώ. Κάτι τα ψευτοεπαναστατικά αντανακλαστικά του γένους (όπως ανέφερα παραπάνω σε θέματα διεθνούς πολιτικής αριστεροί/δεξιοί, με απλούς διχαστικούς όρους, σκέφτονται ίδια) και κάτι η αρνητική άποψη για τις εγχώριες ΜΚΟ, δεν τους αφήνει να σκεφτούν οut of the Βox. Επίσης η πλειοψηφία αυτών, δεν έχει ταξιδέψει ποτέ εκτός Ελλάδας/ Ευρώπης- το όραμα τους για εύκολο χρήμα τελειώνει εξάλλου στο Λονδίνο, Βρυξέλλες, Παρίσι- και ό,τι γνωρίζουν για τα προβλήματα των αναπτυσσόμενων χωρών το ξέρουν από αφηγήσεις τρίτων (συνήθως μίντια).

Σκεφτείτε- χονδρικά- μια ΜΚΟ ως μια κατασκευαστική εταιρία. Πως επιβιώνει ο J&P Αβαξ; Υπάρχει μια ανάγκη για κάποιο δημόσιο έργο που η πολιτεία δε μπορεί να εκτελέσει μόνη της, βάζει ένα κονδύλι στην άκρη, προκηρύσσει το έργο γίνεται διαγωνισμός και σε απλουστευμένους όρους ο καλύτερος παίρνει το έργο. Έτσι δουλεύουν και οι ΜΚΟ. Η χ,ψ κυβέρνηση σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, την UNICEF διαπιστώνει π.χ άμεση ανάγκη για αντιμετώπιση της ελονοσίας στην τάδε περιοχή και προκηρύσσουν το έργο. Οι ΜΚΟ (θα μπορούσε να είναι μια ιδιωτική εταιρία, μη μπερδεύεστε) καταθέτουν προτάσεις/ προσφορές και ο καλύτερος παίρνει το έργο. Δηλαδή τίποτα διαφορετικό από οτι συμβαίνει στο δημόσιο/ιδιωτικό τομέα. Ελπίζω το παράδειγμα να βοήθησε. Διαπιστώνεται μια ανάγκη και κάποιος αναλαμβάνει να την ικανοποιήσει. Τόσο απλά.

Στο όνομα όμως της προστασίας των ανθρωπιστικών αρχών Humanitarian Imperative, mpartiality, Independence, Neutrality, Accountability oι ΜΚΟ αποφεύγουν να χρησιμοποιούν όρους της αγοράς αν και λειτουργούν με αυτούς. Έχουν οργανωμένα τμήματα ανθρωπίνων πόρων, προμηθειών, μάρκετινγκ, στρατηγικού σχεδιασμού και προγραμμάτων και φυσικά στελέχη και επιστήμονες που θα μπορούσαν να σταθούν επάξια σε αυτό που όλοι ξέρουν σαν ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα. Ξεχάστε τα περί εθελοντισμού, η καταπολέμηση της φτώχιας είναι ένα σύνθετο τεχνικό ζήτημα και πληρωνόμαστε καλά γιατί είμαστε επαγγελματίες ακόμα και αν στα συντηρητικά αυτιά ηχεί άσχημα. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν πολλές ΜΚΟ (υποθέτω οτι αν αντικαταστήσετε το ΜΚΟ με κατασκευαστικές εταιρίες σας κάθετε μάλλον καλύτερα) έχουν 100 εκ δολάρια προϋπολογισμό/ χρόνο και 2000-3000 εργαζόμενους διεθνές και ντόπιο προσωπικό. Αυτό που διαφέρει είναι οτι τα άτομα αυτά και οι οργανώσεις για τις οποίες δουλεύουν διέπονται από άλλη φιλοσοφία και κουλτούρα. Επιλέον το 80% των χρημάτων μένουν στη χώρα και δεν επιστρέφουν κατα συνθήκη στην Ευρώπη/ Αμερική.

Ελπίζω να βοηθάω και να μη σας μπερδεύω. Βέβαια δεν είναι όλες οι ΜΚΟ στο εξωτερικό όπως τις περιγράφω. Υπάρχουν οργανώσεις που κακοδιοικούνται, που εξυπηρετούν συμφέροντα ή ακόμα και που είναι επικίνδυνες γιατί αντι να επιλύουν προβλήματα απλά τα συντηρούν. Αυτό όμως συμβαίνει σε όλους τους χώρυς και οι ΜΚΟ δεν είναι εξαίρεση. Τέλος πάντων αυτό που θέλω να πω είναι οτι ο τομέας της διεθνούς ανάπτυξής και συγκεκριμένα το κομμάτι των ανθρωπιστικών επιχειρήσεων είναι μια τεράστια δεξαμενή από κυβερνητικούς οργανισμούς, τα Ηνωμένα Έθνη, ΜΚΟ, διεθνείς οργανισμούς, think tanks, ερευνητικά κέντρα, παν/μια, φιλανθρωκαπιταλιστές, ιδιωτικές εταιρίες κ.α. Στην Ελλάδα ελάχιστοι έχουν πραγματική γνώση του αντικειμένου. Κοιμισμένοι ακαδημαϊκοί, μια διψασμένη “νέα γενιά” για μια θεσούλα στην Commision ή στο Hall of Fame της Ναβαρίνου και κουτοπόνηροι πολιτικοί. Ο καθένας διαλέγει από που θα μάχεται, μέσα στο σύστημα (και πόσο μέσα) ή έξω (και πόσο) από αυτό. Είναι όμως άδικη (το λιγότερο) η ισοπεδωτική λογική των περισσοτέρων στη χώρα με τους χειρότερους ανθρώπους.

Πολλοί φίλοι όταν διαβάζουν αυτά που γράφω νομίζουν οτι έχω στο μυαλό τους αυτούς και παρεξηγούνται. Λάθος, βλέπω το σύνολο και όχι το μέρος.

Από την άλλη εβδομάδα ξεκινάμε μια νέα σειρά από post για το Πακιστάν. Εξάλλου έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα ξανασχοληθώ με τα εσωτερικά της χώρας (εκτός κάτι εκτάκτου)

Drop your Speed @ 33 r.p.m

Με ένα κλικ έχει κατέβει...με άλλο ένα έχει μπει στο στικάκι,συνδέουμε απλά κ εύκολα με ραδιο-cd στο αμάξι,στα πρώτα 3 φανάρια έχουμε ακόυσει όλο τον δίσκο κ μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας έχουμε ακόυσει ακόμα 2-3 δίσκους πρίν καν κυκλοφορήσουν στο εμπόριο!Όλο κ' πιο σύγχρονα designata MP3 players,σε λίγο θα βγεί κ τσιπάκι που θα μπαίνει κάτω απο το δέρμα χωριτικότητας 43.000 terabyte,ή και καλύτερα μια μηνιάια ενδοφλέβια ένεση(πάντα user friendly) με τα τελευταία album του μήνα!Κάπως ετσι έχουν τα πράγματα εν έτη 2011 για το μεγαλύτερο ποσοστό του φιλόμουσου κοινού....
Εγώ όμως λέω να ασχοληθώ με την άλλη ''πλευρά του φεγγαριού'' ,την πιο σκοτεινή,την πιο ρομαντική,αυτή που έχει ξεχασθεί κ αναβιώνει μόνο απο σκονισμένες βελόνες κ σκουριασμένα πλατώ.
Δεν έχω καμία τεράστια συλλογή απο βινύλια,σαν και αυτές που χαζεύεις στα αφιερώματα σε djs(πάντα η συνέντευξη γίνετε όλως τυχαίως μπροστά απο την -γεμάτη με βινύλια-βιβλιοθήκη του δισκοθέτη),έχω λίγα κ καλά।Η αγορά κάποιου δίσκου είναι κάθε φορά μια τελετουργία...προγραμματισμένος ελεύθερος χρόνος για παραμονή τουλαχιστον 2 ωρών στο δισκάδικο,μεγάλη συσκευασία καφέ στο χέρι και mobile στο αθόρυβο.Η αγορά βινυλίου θα εξαρτηθεί αρκετές φορές απο το mood στο οποίο βρίσκομαι, εκτός και αν είμαι σε ταξίδι στο εξωτερικό, οπότε η είσοδος στο δισκάδικο γίνεται με διάθεση για περιπέτεια!Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις θα διαλέξω στην τύχη:ανάλογα απο το εξώφυλλο, απο το όνομα του group ή απλά έτσι,επειδή μου έκανε κλίκ.Άλοτε έχω βρεί διαμαντάκια και άλλοτε δισκάκια που δεν κρατήσαν πάνω απο 10 στροφές!Αλλά και πάλι,όταν κάποια μέρα χαζεύοντας τα ράφια, θα πετύχω το συγκεκριμένο βινύλιο,θα μου θυμήσει εκείνο το ταξίδι και την γειτονιά που βρισκόταν το μαγαζί,εικόνες κ μνήμες απο την πόλη...κανονική χρονοκάψουλα!
Το άκουσμα έχει κ αυτό την δική του ''τελετή''!Το σπίτι πρέπει να είναι άδειο απο κόσμο,κάτι να βρέχει το λαρύγγι και καμία απολύτως δουλειά στον ορίζοντα(θεωρώ, το να κάνεις δουλειες στο σπίτι κ να βάζεις να ακους πρώτη φορά εναν δίσκο ,ως εγκλημα!...βάλε κάτι παλιό για μουσικό χαλί)....η ποιότητα του ήχου μπορέι να μην φτάνει αυτή του mp3,αλλά η ζεστασιά του αναλογικού γεμίζει κάθε τετραγωνικού του σπιτιού ευχάρηστα!
Το σύγχρονο bug(mp3) μπορέι να φαντάζει σαν μια βόλτα με ένα υπερσύγχρονο future car,αλλά το βινυλιάκι μοιάζει σαν ενα road trip απο Seattle στο San Fransisco, με μια
Alfa romeo spider του '59, με συνεπιβάτη τον Tom Robbins!Το artwork του κάθε album σου δημιουργεί εικόνες για τον καλλιτέχνη,στοιχεία για την εποχή που ηχογραφήθηκε(χαζεύεις το Autoamerican των Blondie και μπαίνεις κατεφθείαν στο κλίμα της ΝΥ στις αρχές του 1980) ή ακόμα κ οι σημειώσεις του artist,κάποια στοιχάκια,φωτογραφίες σου κάνουν πιο οικέιο το άκουσμα.
Είναι πολύ αστείο όταν ακούς νέα παιδία να τσακώνονται για το ποιός έχει περισσότερα gigabytes στο σκληρό του ή σε πόση ώρα κατέβασαν 32 δίσκους το προηγούμενο βράδυ.Θυμίζει αρκετά τις ιστορίες στο στρατό για το ποιός ''την έχει πιο μεγάλη'' ή ποιός μπορέι να ''πιεί 20 υποβρύχια κ μετά να περάσει απο όλα τα μπλόκα της αστυνομίας χώρις να του κόψουν κλήση''.
Αν αγαπάς κάτι...το οτιδήποτε,αφιερώνεις χρόνο,ασχολείσε,γίνεσαι γραφικός,ρομαντικός,ενοχλητικός,....αν όχι, τότε όλα είναι σαν ένα one night stand.
Το βινύλιο έχει ψυχή...είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που κάθεται υπομονετικά στα ράφια μαζί με την βαριεστημένη σκόνη κ περιμένει να ασχοληθέις μαζί του για λίγα λεπτά ή κ πάλι αν δεν το κάνεις, έχει συντροφία το ένα το άλλο...ο Gill Scott-Heron του Free Will πάντα θα βρεί να συζητήσει κάτι με το They Say I'm Different της Betty Davis.

"Live Streaming Sundays" Vol.2 w/ B'N'C @ Huge bar

Τα "Live Streaming Sundays" επιστρέφουν!

Οι RPG και Mr. Soundproof βγένουν και πάλι από τα studio για μία live εκπομπή στο Huge bar, με καλεσμένο τον B'n'C από το label Cast - a- Blast για μία αποκλειστική συνέντευξη.

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου να είστε όλοι εκεί!

Huge bar

Οδός Λέκκα 10 στο σύνταγμα

Μία ιστορία για το ραδιόφωνο!

Ήταν εκεί μετά το μεγάλο πόλεμο, ο παππούς γύριζε το μεταλλικό κουμπί και η βελόνα γρατζούναγε τα βραχέα. Ξύλινα κουτιά με δερμάτινες καφέ θήκες και μια περιστροφική κεραία για να σπάει τα σύννεφα του ουρανού. Κολλημένοι στο ράδιο της εποχής, μπαταρίες πλακέ των 4,5 V ή εκείνα τα αμερικάνικα τρανζίστορ με τη μανιβέλα στο πλάι. Τα χρόνια πέρασαν ήρθε η χούντα και τα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας. Η “Φωνή της Ελλάδας” που μεταδίδονταν καθημερινά από 21.40΄ ως 22.40΄ από την Deutsche Welle και η αντίσταση συνεχίζονταν στους δρόμους. Τα πράγματα άλλαξαν, τα χρόνια πέρασαν και από τον Elvis, τους Troggs και τον Χατζηδάκη μπήκαμε στους πειραματισμούς των 80ς. Νιου Γέιβ, Πάνκ στα χρόνια του σοσιαλισμού και έτσι γεννήθηκε η πειρατική ραδιοφωνία. Μουσική ελευθερία χωρίς πνευματικά δικαιώματα, ψευδώνυμα και ένα συνεχές κυνήγι για τους ραδιοερασιτέχνες τις εποχής. Μετά ήρθαν τα 90ς .Όχι πολλά πράγματα όπως τα θυμάμαι. Κάτι το MTV, τα πρώτα βήματα του ίντερνετ, βρετανική ποπ από το Μάντσεστερ, αρκετή τέκνο και λίγο από trainspotting. Μάλλον πέρασαν βιαστικά και αδιάφορα για το ραδιόφωνο. Μέχρι τα μέσα των 00ς τα πράγματα δεν άλλαξαν πολύ. Κάτι ο πόλεμος στο Ιρακ, η δεύτερη

ιντιφάντα στη Παλαιστίνη και η δύναμη της εικόνας είχε κάνει τη τηλεόραση πανίσχυρη. Το ραδιόφωνο είχε πια γίνει παρέα μόνο στο αυτοκίνητο, στις δημόσιες υπηρεσίες και στο κοτόπουλο που τρώγαμε τις Κυριακές στη μάνα μου. Εκεί κάπου όμως γεννήθηκαν τα νέα ραδιοκύματα, δίκτυα οπτικών ινών, καλώδια που χρησιμοποιούν τις σήραγγες των υπονόμων και ένας ασύρματος κόσμος που συνδέει το εδώ με το εκεί.
Πληροφόρηση, υπερ πληροφόρηση, αντιπληροφόρηση, εναλλακτική πληροφόρηση στο κόσμο της μπλογόσφαιρας. Συμμετοχική δημοκρατία και οχλοκρατία παρέα. Κάπου εκεί μέσα χώρεσε και το ιντερνετικό ραδιόφωνο. Μπορεί οι εραστές ραδιοπειρατές του τότε να χαμογελούνε τρυφερά αλλά οι εποχές άλλαξαν. Από τα μελοποιημένα ποιήματα του Καββαδία και τον Μικρούτσικο στις πεπερασμένες πηγές μουσικής. Ερασιτέχνες, χομπίστες, παρέες που ενώθηκαν και έτσι γεννήθηκε και ο GiafkaNet. Μακριά από τις μεγάλες κεραίες, το κασετόφωνο του μπαμπά και τους πομπούς των μερικών watt αλλά με τα ίδια προβλήματα, ένα χαλασμένο μικρόφωνο, ένα κομμένο καλώδιο και ένα μείκτη να κολλάει. Τόσο ίδιοι μα τόσο διαφορετικοί, ραδιοφωνικοί παραγωγοί και ένας παλιός server κάπου στην Αθήνα να παίζει σαν το γραμμόφωνο του παππού. Ακούραστα 24ώρες, 7 μέρες, 365 το χρόνο…

...τα λέμε στον http://www.giafkanet.com